Podane informacje nie stanowią w sensie stricte porady prawnej,
a są wyłącznie wskazówkami, jak można postąpić w danej sytuacji,
czy z jakich przepisów prawa skorzystać w sytuacji wystąpienia nieprzewidzianych komplikacji.


  • Z powodów niezależnych od Ciebie zakład karny, w którym odbywasz karę pozbawienia wolności utrudnia Tobie korzystanie z przyznanego systemu przepustkowego (podajemy stosowne argumenty na przykładzie konkretnego osadzonego)

 Zgodnie z art. 92 KKW pkt 9 KKW skazanym można udzielać przepustek z zakładu karnego, nie częściej niż raz w miesiącu, łącznie na okres nieprzekraczający 28 dni w roku. Przepustki są najdalej idącą formą utrzymywania i podtrzymywania kontaktów skazanych ze światem zewnętrznym, które umożliwiają skazanemu bezpośrednie spotkanie z bliskimi poza zakładem karnym. Jak wskazuje Ewa Dawidziuk, „w literaturze podkreśla się, że jeżeli więzień ma możliwość okresowo opuścić jednostkę penitencjarną i pójść od domu, może to zmniejszyć przynajmniej niektóre problemy, które wynikają z faktu pozbawienia wolności, w tym problemy natury seksualnej oraz związane z relacjami pomiędzy skazanymi a ich partnerami. Stąd, jeżeli to tylko możliwe, więzień powinien otrzymywać przepustki do domu regularnie i kryteria ich udzielania powinny podlegać zrozumiałym, oczywistym zasadom. Jeżeli są przyznawane jako przywilej, na podstawie arbitralnych decyzji, i jako nagroda za dobre zachowanie, dewaluuje to przepustki więzienne jako środek podtrzymywania więzi z rodziną, kontaktów społecznych oraz może powodować poczucie niesprawiedliwego traktowania.”[1]. Jak wskazuje autorka „rozszerzanie praktyki udzielania przepustek jest słuszne i nie ma od tego odwrotu, co można wywieść tak z zaleceń międzynarodowych, jak i zakresu udzielania zezwoleń na opuszczenie zakładu karnego.” Bowiem możliwość opuszczenia przez skazanego zakładu bezpośrednio przekłada się na jego relacje z rodziną i innymi bliskimi osobami.

 Zgodnie z art. 137 i 138 § 8 KKW skazanemu wyróżniającemu się dobrym zachowaniem w czasie odbywania kary mogą być przyznawane nagrody, w tym m. in. zezwolenie na opuszczenie zakładu karnego bez dozoru. SSR Krzysztof Dąbkiewicz wskazuje, że „w doktrynie podkreśla się rolę przepustek i zezwoleń jako instrumentu ułatwiającego reintegrację społeczną skazanych. Umożliwiają one bowiem nie tylko utrzymywanie więzi z najbliższymi, ale także osobiste załatwienie wielu istotnych spraw, co być może pozwoli, po opuszczeniu zakładu karnego, na funkcjonowanie w społeczeństwie bez wchodzenia w konflikt z prawem. Mogą pomóc w zdobywaniu wiedzy i kwalifikacji w warunkach wolnościowych, co jest szczególnie istotne ze względu na niski poziom wykształcenia wielu skazanych, a także nieposiadanie umiejętności istotnych na rynku pracy, których zdobycie nie zawsze jest możliwe w warunkach zakładu karnego.”[2]. Autor akcentuje także kwestię podkreślaną w doktrynie, że „powodem stosowania różnego rodzaju formy urlopowania więźniów, w postaci przepustek i wyjść, są negatywne skutki kary pozbawienia wolności, w tym w szczególności zjawisko prizonizacji i kryminogenny charakter kary pozbawienia wolności, co w efekcie przynosi systematyczny wzrost powrotu do przestępczości.”

 Ponadto, zgodnie z zaleceniami Rady Europy nr R (82) 16 w sprawie przepustek dla więźniów, przepustki są jednym ze środków ułatwiających resocjalizację skazanych oraz ułatwiają reintegrację społeczną. Rada Europy rekomenduje aby państwa członkowskie przyznawały przepustki w jak najszerszym możliwym zakresie, między innymi z powodów rodzinnych ale też zawodowych i edukacyjnych.

 Udzielając przepustki uwzględnić należy także uwzględnić naturę i powagę popełnionego czynu, długość odbytego wyroku i odbytej już kary, osobowość i zachowanie więźnia oraz zagrożenie jakie stanowi on dla społeczeństwa, sytuację rodzinną i socjalną więźnia (jeżeli może ona ulec zmianie w trakcie odbywania kary więzienia) a także celowość przyznania, długość oraz warunki przebywania na przepustce. Biorąc pod uwagę powyższe, przepustki powinny być przyznawane osobom pozbawionym wolności jak najwcześniej i tak często, jak to tylko możliwe. Rada Europy wyraża ww. rekomendacji stanowcze poparcie dla jak najczęstszego udzielania osobom pozbawionym wolności zezwoleń na opuszczenie zakładu karnego. 

 Podsumowując, Skazany chcąc w naturalny sposób podtrzymywać kontakty z narzeczoną i córką, realizować się zawodowo (przejmując również w ten sposób obowiązek utrzymania siebie i rodziny) ma prawo ubiegania się o regularne przyznawanie przepustek. Zapewni Mu to bowiem podstawowy poziom stabilizacji, który przyczyni się do aktywnego i odpowiedzialnego budowania podstaw swojego życia na wolności (co nastąpi w stosunkowo krótkim czasie). Należy więc dołożyć wszelkich starań aby wykorzystać potencjał i zaangażowanie, które skazany wykazuje już w tym momencie i nie doprowadzić do demotywowania i „podcinania skrzydeł” co w konsekwencji przyczyniałoby się tylko do stwarzania warunków sprzyjających powrotowi na drogę przestępczą. 

 Analizując sytuację Skazanego nie można pomijać jego pro-aktywnej postawy a także nienagannego zachowania w czasie odbywania kary. Skazany nie było bowiem nigdy karany dyscyplinarnie, nigdy nie otrzymał nagany i co więcej był nagradzany już ponad 250 razy. Nigdy nie doszło też ze strony Osadzonego do naruszenia zasad przepustkowych Podkreślenia wymaga także fakt, iż angażuje się On w działania społeczne i przedsięwzięcia lokalne, jest aktywnym wolontariuszem, co pokazuje, że stara się być nie tylko „zwykłym” obywatelem ale także takim, który aktywnie działa na rzecz społeczeństwa. Należy więc dać Mu szansę spełnienia wewnętrznej potrzeby zadośćuczynienia i działania dla dobra ogółu. Stara się też regularnie edukować ucząc się języka niemieckiego oraz ćwiczyć hart ducha i wewnętrzną dyscyplinę poświęcając czas na hobby (sport i szachy).

 Docenienia wymaga także fakt podjęcia przez Skazanego własnej działalności gospodarczej co wymaga nie tylko ogromnej determinacji ale także skutecznego, logicznego działania, które skazany podejmuje, pokazując tym samym, że ma bardzo duże szanse aby zasilić grono prężnie działających przedsiębiorców a nie biernych obywateli oczekujących jedynie na wsparcie socjalne państwa. Ze względu na brak możliwości, regularnego i w miarę możliwości przewidywalnego, opuszczania Zakładu Karnego firma prowadzona przez Osadzonego poniosła straty wizerunkowe. Dochodzi do odwoływania zaplanowanych dużo wcześniej spotkań a w konsekwencji Skazany traci   nie tylko profesjonalny wizerunek firmy ale też potencjalnych klientów, w wkrótce przełoży się na znaczne straty finansowe. 

 Nie bez znaczenia pozostaje także aspekt życia rodzinnego, w które wkradł się nagle niepokój i utrudniający budowanie poczucie bezpieczeństwa brak stabilności przejawiający się w braku przepustek. Osadzony nie miał możliwości pojawienia się na pogrzebie wujka. Brak obecności w domu prowadzi do frustracji wewnątrz związku z narzeczoną. Pojawiają się niepotrzebne sprzeczki i zwyczajna ludzka obawa. 

 Co do kwestii ograniczania przepustek ze względu na incydent z listopada 2018 r., wskazać należy, że niezasadnym i zupełnie bezpodstawnym jest postępowanie Ministerstwa Sprawiedliwości stosującego swego rodzaju odpowiedzialność zbiorową wszystkich skazanych za zdarzenie, na które nie mieli oni najmniejszego wpływu. Warto zwrócić uwagę na treść oświadczenia Rzecznika Praw Obywatelskich[3], który komentując podobną sprawę odniósł się do tego następująco: „Rzecznik Praw Obywatelskich dostrzega ludzki wymiar tragedii, rozumie ból osób najbliższych ofiarom i wyraża im współczucie. Jednak podkreśla: sugerowanie opinii publicznej, że za opisaną w mediach tragedię stoi system przepustek, jest działaniem nieodpowiedzialnym, koniunkturalnym, wręcz groźnym społecznie. Pojedyncza sytuacja nie może być podstawą generalnego kwestionowania udzielania przepustek systemowych, które – w najlepszym interesie społecznym – przewiduje obowiązujące prawo (art. 92 k.k.w, art. 138 § 1 pkt 8 k.k.w.). System przepustkowy trzeba poprawiać analizując błędy. Trzeba pamiętać, że bez tego systemu wszyscy bylibyśmy mniej bezpieczni. Zero przepustek to zero ryzyka w trakcie kary i ogromne ryzyko po jej odbyciu.”

 Nie ma więc prawnych podstaw do ograniczania Osadzonemu udzielania przepustek. Natomiast jeśli taka decyzja odmowna zapadnie, Osadzony powinien otrzymać w najszerszym możliwym zakresie, informację o powodach nieudzielenia przepustki, co wynika z zalecenia Rady Europy nr R (82) 16.

   Ponadto, zgodnie z art. 164 KKW okres do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary stanowi czas niezbędny na przygotowanie skazanego do życia po zwolnieniu. Skazany więc będzie mógł w najbliższym czasie wystąpić o ustalenie takiego okresu.



[1]            . Traktowanie osób pozbawionych wolności we współczesnej Polsce na tle standardów międzynarodowych, Ewa Dawidziuk, LEX 2013, nr 166290.


[2]            . Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Krzysztof Dąbkiewicz, LEX 2018, nr 10773.


[3]            https://www.rpo.gov.pl/pl/content/przepustki-dla-wiezniow-oswiadczenie-RPO.




  • Oczekujesz na zwrot nadpłaconego podatku, a komornik powiadomił Twój urząd skarbowy o wszczęciu egzekucji

W N I O S E K
O PRZEKAZANIE KWOTY NADPŁATY
PODATKU DOCHODOWEGO WYLICZONEGO
NA PODSTAWIE DEKLARACJI PIT-37 ZA ROK 201__
NA WSKAZANY RACHUNEK BANKOWY, POMIMO PROWADZONEJ WOBEC MOJEJ OSOBY EGZEKUCJI KOMORNICZEJ O CHARAKTERZE CYWILNO-PRAWNYM

 

UZASADNIENIE:

 Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa cywilnego (art. 831&1 kpc), orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyroki: z dnia 08.11.2005r., sygnatura akt: I CK 167/05 oraz z dnia 24.05.2002r., sygnatura akt: II CKN 892/00), orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 27.03.2014r., sygnatura akt: II FSK 979/12), brzmieniem Uchwały Sądu Najwyższego (z dnia 26.11.2003r., sygnatura akt: III CZP 84/03) i Ordynacją Podatkową (art. 74&2 pkt 1, w związku z art. 2&4)

egzekucji nie podlegają prawa niezbywalne (nadpłata podatku),

a zatem Urząd Skarbowy nie może stosując przepisy prawa cywilnego samowolnie przekazać wymienionej nadpłaty komornikowi w ten sposób pozbawiając mnie prawa niezbywalnego do rzeczonego zwrotu. Urząd Skarbowy powinien zatem środki finansowe wynikające z nadpłaty przekazać na wskazany rachunek bankowy mi - jako podatnikowi, a z rachunku mi - jako już dłużnikowi, komornik ma prawo wg przepisów cywilnych i bankowych dokonać stosownego zajęcia.



  • Posiadasz pieniądze na rachunku bankowym, a komornik wszczął postępowanie egzekucyjne i powiadomił Twój bank
Zgodnie z przepisem, art. 54.1 prawa bankowego wskazuje kwotę wolną od zajęcia i stanowi, że są to środki pieniężne w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy.
Zgodnie z powyższym przepisem miesięczna kwota wolna wynosi w 2018 roku 1 575,00 zł. Taką kwotą klient indywidualny może dysponować w miesiącu. Wszystkie środki znajdujące sią na rachunek powyżej kwoty wolnej są przekazywane komornikowi.


  • Obawiasz się, że sąd zamieni karę grzywny na zastępczą karę pozbawienia wolności


                                         Sąd Rejonowy

                                                                                                             w

                                                                                                             Wydział …. Karny

Sygn. Akt …………….

Wniosek o rozłożenie na raty grzywny

 

Zgodnie z art. 49 Kodeksu karnego wykonawczego wnoszę o rozłożenie na raty grzywny orzeczonej wyrokiem z dnia …………………………:w kwocie …………………… zł;

Wnoszę o rozłożenie ww. kwoty na:  …………….. rat po …………….. zł; pierwsza w kwocie …………. zł, następne po ……………..zł, płatnych do …….. dnia każdego miesiąca.

Uzasadnienie

 Powyższy wniosek uzasadniam tym, że po warunkowym przedterminowym zwolnieniu skazany ma zamiar podjąć zatrudnienie w firmie …………..……. . Skazany ma promesę zatrudnienia, na co wskazuje wywiad Służby Kuratorskiej i Policji. Nie posiada on zobowiązań alimentacyjnych oraz zaciągniętych kredytów. Część grzywny w wysokości ………….. zamierza on wpłacić do dnia ……. pozostałą kwotę wysokości ………. chciałby on rozłożyć na ……….   rat po …..…….. każda. Sytuacja majątkowa skazanego uległa więc istotnej zmianie i realne jest wykonanie przez niego grzywny, w tym poprzez spłatę jej w ratach.

 Zgodnie z postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2004r. (II AKzw 352/04) „Orzeczenie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji gdy skazany, mimo możliwości, nie uiszcza grzywny lub też nie podejmuje orzeczonej zastępczej formy jej wykonania określonej w art. 45 k.k.w”.

   Według Słownika języka polskiego pod pojęciem „możliwości”, określającym warunki orzeczenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności, należy rozumieć „prawdopodobieństwo”, „ewentualność”, „szansę”, „perspektywę”. W doktrynie wskazano, iż przy interpretacji tego pojęcia i przy uwzględnieniu jego kontekstu, w którym zostało ono użyte, należy mieć też na uwadze wykładnię systematyczną. Uwzględniając postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie   z dnia 14 grudnia 2005 r., (II AKzw 843/05, OSA 2007 nr 12, poz. 61.) stwierdzono, iż: 1) dopóki istnieje realna możliwość (prawdopodobieństwo, szansa, perspektywa) uiszczenia lub wyegzekwowania grzywny (także w formie odroczenia jej ściągnięcia lub rozłożenia na raty) albo wykonania jej w formie zastępczej, pod postacią pracy społecznie użytecznej, dopóty sąd nie powinien orzekać wykonania kary zastępczej. Wynika stąd, że bezskuteczność egzekucji nie może być wyłącznym elementem uwzględnianym przy orzekaniu wykonania tej kary; 2) możliwość uiszczenia grzywny sąd powinien też rozważyć poprzez ustalenie, czy nastąpiła istotna zmiana sytuacji majątkowej lub osobistej skazanego po wydaniu wyroku. Możliwość taką w chwili wyrokowania ocenił już bowiem sąd pozytywnie, decydując się na orzeczenie grzywny. Skoro sąd w dacie wydania wyroku doszedł do przekonania, w oparciu o art. 58 § 2 k.k., iż skazany będzie mógł grzywnę uiścić lub istnieje możliwość jej ściągnięcia w drodze egzekucji, to wykazanie przez skazanego zaistnienia po tej dacie zmiany jego sytuacji, która implikuje wniosek o niemożności spłaty i egzekucji grzywny, sprzeciwiać się może zarządzeniu wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności”.

 Według  Postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2004 r.,( II AKzw 352/04, KZS 2004 z. 9, poz. 99.)  „Konieczne jest więc jednoznaczne ustalenie czy skazany, mimo posiadania obiektywnych możliwości nie uiścił grzywny, a więc wynikało to z jego złej woli, czy też nie pozwalały mu na to jego warunki finansowe spowodowane obiektywnymi, niezawinionymi przez niego zdarzeniami”. 

 Wcześniej, przed wykonaniem kary pozbawienia wolności, skazany nie ze swojej winy nie miał środków finansowych na zapłatę grzywny dlatego Sąd Rejonowy w…... wydał postanowienie o zamianie grzywny na zastępczą kary pozbawienia wolności. Obecnie ma on możliwość uiszczenia części grzywny w wysokości…... a po warunkowym przedterminowym zwolnieniu z powodu podjęcia pracy w zakładzie pracy u ojca zamierza co miesiąc w ……. ratach w wysokości …….. każda przez rok/3 lata uiszczać grzywnę. 

 Na uwagę zasługuje też fakt, iż w piśmiennictwie jeszcze przed zmianą stanu prawnego, zgłaszany jest postulat aby „orzekanie i wykonywanie kary zastępczej pozbawienia wolność było ostatecznością, po wyczerpaniu innych możliwych form jej wyegzekwowania”(T. Szymanowski, Z. Świda, Kodeks karny wykonawczy, Komentarz, Warszawa 1998, s. 108. ).

 Przytoczone przeze mnie okoliczności, orzeczenia, doktryna   uzasadniają wydanie wobec skazanego postanowienia o rozłożeniu grzywny na raty.